Zarządzanie atrakcją turystyczną na przykładzie Kawiarni Dziórawy Kocioł
DOI:
https://doi.org/10.24917/20845456.22.10Słowa kluczowe:
atrakcja turystyczna, Harry Potter, kawiarnia Dziórawy Kocioł, kreowanie marki, zarządzanie atrakcją turystycznąAbstrakt
Artykuł stanowi próbę ukazania wpływu serii Harry Potter na rozwój turystyki, ze szczególnym uwzględnieniem turystyki filmowej. W niniejszej pracy poruszono problematykę zarządzania przedsiębiorstwem, kreowaniu marki oraz pozyskiwaniu określonych grup odbiorców. Celem szczegółowym pracy było ukazanie, na przykładzie krakowskiej kawiarni Dziórawy Kocioł, jak zarządza się obiektem gastronomicznym, który jednocześnie pełni funkcję atrakcji turystycznej. Dodatkowo przeanalizowano wpływ uniwersum Harry’ego Pottera na rozwój turystyki filmowej na świecie oraz sposób, w jaki motywy filmowe zostały zaadaptowane do stworzenia pierwszej w Europie kawiarni o tematyce Harry’ego Pottera. W części badawczej dokonano analizy SWOT kawiarni Dziórawy Kocioł oraz analizy wywiadu przeprowadzonego z menadżerami obiektu. Na podstawie pracy można wysnuć następujące wnioski. W zarządzaniu lokalem tematycznym kluczowe jest dbanie o spójność wystroju, dekoracji i atmosfery zgodnie z wybraną tematyką. Równie istotne jest ukierunkowanie działalności kawiarni na konkretną grupę docelową, z uwzględnieniem jej opinii i oczekiwań. Budowaniu silnej marki sprzyja aktywna komunikacja w mediach społecznościowych.
Bibliografia
Bernat, S. (2016). Film i turystyka filmowa a krajobraz. Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego, (34), 85–101.
Bieńkowska‑Golasa, W., Gołasa, P. (2021). Turystyka filmowa jako element promocji regionu. Turystyka i Rozwój Regionalny, (15).
Bombiak, E. (2015). Wizerunek‑kluczowy element postrzegania przedsiębiorstwa. Wydawnictwo Diecezji Siedleckiej UNITAS.
Ćwiklińska, J. (2009). Rola dziedzictwa kulturowego w kreowaniu wizerunku obszaru turystycznego. In Kultura i turystyka‑wspólnie zyskać!, red. A. Stasiak, Wydawnictwo WSTH w Łodzi, Łódź 2009;. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w Łodzi.
Górka‑Chowaniec, A. (2015). Zarządzanie przedsiębiorstwem turystycznym w warunkach klastra. Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Humanitas. Zarządzanie, (3), 143–159.
Gregulska‑Oksińska, A. (2021). Użyteczność poznawcza wywiadu jako metody badawczej zagadnienia kontroli zarządczej w jednostkach samorządu terytorialnego. Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, 65(3), 26–36.
Grzeganek‑Więcek, B., Hadzik, A., Kantyka, J., Maciąg, J. Zarządzanie organizacjami turystycznymi i sportowymi
Jemileniak, D., Latusek, D. (2005). Zarządzanie: teoria i praktyka od podstaw. Ćwiczenia. Warszawa: Wydawnictwo WSPiZ.
Kazimierczak, M. (2011). W poszukiwaniu praktycznej filozofii podróży. Folia Turistica, 24, 11–33.
Korzeniowski, L. F., Zych, W. (2015). Zarządzanie w turystyce. Kraków: EAS.
Kozioł, L. (2010). Zarządzanie kadrami w turystyce. Zeszyty Naukowe Małopolskiej Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Tarnowie, 15(1), 159–182.
Kruczek, Z. (2009). Między atrakcją a pułapką turystyczną. Dylematy turystyki kulturowej XXI wieku. In Kultura i turystyka‑razem,
ale jak?, red. A. Stasiak, Wydawnictwo WSTH w Łodzi, Łódź 2009;. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Turystyki i Hotelarstwa w Łodzi.
Kruczek, Z. (2011). Atrakcje turystyczne: fenomen, typologia, metody badań. Wydawnictwo” Proksenia”.
Kwilecki, K. (2013). Funkcje, motywy i potrzeby w turystyce, WSHiG , Poznań.
Marczak, M., Borzyszkowski, J. (2011). Lokalne markowe produkty turystyki kulturowej–analiza funkcjonowania na przykładzie „Krainy w Kratę” oraz „Centrum Edukacji i Promocji Regionu w Szymbarku”. Turystyka Kulturowa, 11, 4–15.
Nowacki, M. (2000). Atrakcje turystyczne, dziedzictwo i jego interpretacja‑jako produkt turystyczny. Turyzm/Tourism, 10(1), 111–122.
Nowacki, M. (2014). Zarządzanie atrakcjami turystycznymi w świetle aktualnych badań, Folia Turistica, 31, 31–51.
Pisarska, B. (2008). Zasady kształtowania wizerunku turystycznego poprzez materiały promocyjne. Turystyka i Hotelarstwo, 14.
Sikorski, D., Wicher, J. (2021). Potencjalne destynacje turystyki filmowej w Polsce na podstawie analizy miejsc produkcji filmów i seriali. Turystyka Kulturowa, 4(121), 7–27.
Simonetta, M. A., Eddy, Z (2020). Harry Potter and the Wizarding Voyage. Cambridge, Massachusetts: Harvard University.
Szewczyk, K. (2021). Zarządzanie zasobami ludzkimi w turystyce. Zeszyty Naukowe Wydziału Nauk Ekonomicznych, 1(25), 171–184.
Śniadek, J., Styperek, J. (2007). Marka produktu turystycznego. Studia Periegetica, 1, 98–105.
Walczak, W. (2012). Cele i funkcje zarządzania w teoriach naukowych a praktyka‑próba diagnozy źródeł występujących rozbieżności. e‑mentor,
(2), 19–29.
Werenowska, A. (2019). Social media marketing (SMM) jako narzędzie komunikacji przedsiębiorstwa z grupami otoczenia. Turystyka i Rozwój Regionalny, (12), 95–102.
Young, H. A. (2015). Building Fiction: The Architecture of Narrative in Harry Potter (Master’s thesis, University of Waterloo) University of Waterloo, Waterloo, Ontario, Canada.
Zieliński, M., Kubacki, M. (2014). Marka we współczesnej gospodarce. Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Finanse, Rynki Finansowe, Ubezpieczenia, 66, 705–719.
Żmuda, P. (2024). Fenomen uniwersum Harry’ego Pottera w rozwoju turystyki w Wielkiej Brytanii. [w:] K. Ziółkowska‑Weiss
(red.). Turystyka jako zjawisko społeczne, 163–201.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2026 Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis Studia Geographica
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Złożenie artykułu do druku oznacza wyrażenie zgody na bezpłatne (tj. bez honorariów autorskich) przeniesienie autorskich praw majątkowych na Wydawcę i zezwolenie na wydanie pracy w postaci drukowanej w dowolnej liczbie egzemplarzy oraz zamieszczenie jej w postaci otwartego dostępu na stronie internetowej czasopisma, w bibliotekach cyfrowych oraz innych cyfrowych platformach wydawniczych, z którymi Wydawca zawarł lub zawrze stosowne porozumienie o udostępnianiu. W przypadku artykułów wieloautorskich przyjmuje się, że autor zgłaszający pracę („correspondingauthor”) ma pełnomocnictwo do reprezentowania pozostałych współautorów w tym zakresie. Autorzy są proszeni o podpisanie stosownego oświadczenia w tej sprawie.
